Untitled Document

หน้าหลัก > วรรณศิลป์ > นวนิยาย > บทนำ
 
เรือมนุษย์
ขยาย พิมพ์
บทนำ
"เรือเอ๋ย เรือมนุษย์ ใหญ่ยาวสุด เพียงแค่วา ตัณหาพาเจ้ามา รู้หรือว่าเจ้าจะไปไหน เห็นฝั่งอยู่กับตา
พายเข้าหา ฝั่งหนีไกล ตัณหาเจ้าพาไป เรือก็ล่ม จมคงคา
บทเพลงเห่กล่อมนี้ ผู้เขียนได้มาจากนวนิยายเรื่อง "นันทวัน" ของ "ดอกไม้สด" ซึ่งเคยอ่านอย่างประทับใจ
แล้วเก็บฝั่งไว้ในความทรงจำมานานมาก จนกระทั่งถึง พ.ศ. 2509 เมื่อต้นเองอยากเขียนถึงตัณหาของมนุษย์สักเรื่องหนึ่ง
จึงนำคำว่า "เรือมนุษย์" จากเพลงเห่กล่อมมาตั้งเป็นชื่อเรื่อง
ตัณหาหมายถึงความดิ้นรนด้วยใจอยากไปต่าง ๆ เป็นอาการของใจอย่างหนึ่งซึ่งมีหน้าที่ "ปรุง" ใจให้เป็นไปได้
ทั้งร้ายทั้งดี หรือไม่ร้ายไม่ดี มีหลากหลายชนิดด้วยกัน ดังนั้นนวนิยายเรื่องนี้จึงอาจเป็นเรื่องราวหลากหลายของความใคร่
อยากได้อยากมีหรือไม่ชอบใจชิงชัง อันก่อให้เกิดปัญหาและทุกข์ร้อนนานาประการของผู้ที่ผูกพันเกี่ยวข้อง และแม้เมื่อ
หวังจะแก้ให้หลุดพ้นทุกข์นั้น ก็มิได้แก้ได้เสียอีกด้วยเพราะปัญหาไม่เพียงพอ
มนุษย์ทุแบบใน "เรือมนุษย์" ต้องผจญกับสิ่งใดและอย่างไรบ้างจากปัญหาของคน ย่อมประจักษ์อยู่แล้วทั้งสิ้น
กฤษณา อโศกสิน
รายละเอียด การจัดพิมพ์ บทนำ เนื้อหาบางส่วน

 

เกี่ยวกับศิลปิน
ชื่อ : นาง สุกัญญา ชลศึกษ์

สาขา : วรรณศิลป์

ปีที่ได้รับ : ๒๕๓๑
ผลงานอื่น ๆ

หลงไฟ
จำหลักไว้ในแผ่นดิน
 
ล่าสุด

ประตูที่ปิดตาย
บุษบกใบไม้
น้ำเซาะทราย๑
 
สงวนลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๔๙ กรมส่งเสริมวัฒนธรรม